Οι νέες δημιουργίες του Αντώνη Καρακωνσταντάκη παρουσιάστηκαν τον Μάϊο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λάρισας (Γενή Τζαμί) με το τίτλο “Ανιχνεύοντας”. Η έκθεση περιλάμβανε τρεις θεματικές ενότητες (Ορίζοντες – Κεριά – Τοπία) δημιουργημένα με την πρωτότυπη τεχνική του καλλιτέχνη, αυτή της ένθετης ψηφοθέτησης που εφαρμόζει σε φυσικές πέτρες.

Ο Αντώνης Καρακωνσταντάκης χρησιμοποιεί τη ποίηση για να δημιουργήσει εικόνες με την ένθεση ψηφίδων σε πέτρα. Για τη τελευταία έκθεση στη Λάρισα, τη πρωτεύουσα της Κεντρικής Ελλάδας, οι στοίχοι του περιγράφουν την επιρροή της τέχνης του ψηφιδωτού.

Μορφή τέχνης
η οποία μας μυεί
στο αυτονόητο και το προφανές,
προσεγγίζει την Αρμονία,
μετατοπίζοντας τη περίσκεψη,
παράλληλα,
με τη Δωρική λιτότητα,
που τη χαρακτηρίζει,
στοιχειοθετεί και υπερθεματίζει,
το προσδοκώμενο,
ενώ ταυτόχρονα,
ανακαλεί και απελευθερώνει μνήμες,
που παραμένουν ζωντανές,
ενεργοποιώντας τις αισθήσεις,
σε μία διαρκή και εύληπτη Αναδιάταξη.
Αποκάλυψη.

Για τον Αντώνη, όπως και για κάθε γλύπτη, η πέτρα με την οποία δουλεύει έχει ζωή. Η πέτρα έχει ιστορία. Από τη Μινωϊκή Τέχνη και τον Παρθενώνα, έως τα ψηφιδωτά αριστουργήματα της Βυζαντινής περιόδου, η πέτρα υπάρχει και θα υπάρχει, όσο υπάρχει πολιτισμός. Γιατί αντέχει να κουβαλά μέσα της το χρόνο, τη μνήμη, την εμπειρία, να κλείνει μέσα στη πέτρινη καρδιά της τη ζωή.

Γιατί η πέτρα έχει καρδιά! Αυτή αποτελεί τον “καμβά”, πάνω στον οποίο εκφράζεται καλλιτεχνικά ο Α.Κ. Η καρδιά της πέτρας είναι η καρδιά των έργων του.

Ο Αντώνης λέει: “Επικρατεί τρομερή ένταση κατά το κόψιμο της πέτρας. Υπάρχει κίνδυνος να την καταστρέψω ή να τραυματιστώ. Η κορυφαία, όμως, στιγμή είναι αυτή της αποκάλυψης. Σε κάθε πέτρα, που ανοίγεις, βλέπεις τη καρδιά της! Είναι μοναδική στο κόσμο.”

Πάνω στην αρχέγονη καρδιά της πέτρας, λοιπόν, ον Αντώνης Καρακωνσταντάκης κάνει την εικαστική του πρόταση, με χρωματιστές ψηφίδες, “πέτρα στη πέτρα, ψηφιδωτό στην αγκαλιά της πέτρας, που πάνω της στηρίχτηκαν πολιτισμοί.” Η πέτρα όμως είναι αυτή που καθορίζει τον τρόπο της επέμβασής του! “Η ψηφίδα από μόνη της δε λέει τίποτα, είναι ένα ζωντανό κύτταρο ένα μέρος του συνόλου. Παίρνοντας τη κατάλληλη θέση στη σύνθεση, αναδεικνύεται το όλο και μαζί του η πέτρα παίρνει ζωή ή πιο σωστά αποκαλύπτεται η ζωή που έκρυβε μέσα της.

“Ο καλλιτέχνης πρέπει να προσπαθήσει, να προσθέσει κάτι στην τέχνη του. Μέσα από την επαφή, τη μαθητεία του, αν θες, στα υλικά, που η γνώση τους από μόνη της αποτελεί ολόκληρη επιστήμη, αλλά και τη μελέτη των δημιουργών του παρελθόντος να καταλήξει στη δική του πρόταση. Αν αξίζει ή όχι η πρόταση αυτή, θα το δείξει ο χρόνος.

“Ανοιχτός Ορίζοντας
Ένας προκλητικά Άγνωστος,
Ανοιχτός Ορίζοντας,
μας καλεί να υπερβούμε,
τη μελαγχολική θαλπωρή του οικισμού,
το μόχθο των λιόδεντρων,
τη σιγουριά που αποπνέει ο φάρος,
ως σημείο για ασφαλείς ρότες,
τα ταξίδια της επιφάνειας και
ν’ ακολουθήσουμε το πέταγμα των πουλιών,
φτερουγώντας λεύτερα,
αντίκρυ στο νιόβγαλτο φεγγάρι,
για μια φυγή σε χώρους και τόπους,
που παγιδεύθηκαν τα εσώτερα,
ανεκπλήρωτα θέλω ….”